این که بگیم همه چی چقدر خوبه و ما چقدر خوشبختیم همیشه صادق نیست. بالاخره نوسان داره این زندگی و اتفاقاً همین بالا‌ و پایین‌هاست که گوگولیش می‌کنه. مثلِ این چند روز که همه چی به بدترین حالتِ ممکن آشفته و درهمه اما من باید خودم رو قوی نشون بدم. جلوی مادر و پدرم، برادر و خواهرم، کتاب‌هام، امتحان‌ها، این زندگی و حتی خودم! درسته روزهای چندان خوبی ندارم اما این دلیل نمی‌شه که روزهای خوبی توی راه نباشه. مگه نه؟! ندایی درونی میگه: ول کن جهان را حوا. کاکائو بخور! :|

کاکائو و من و قامتِ او